zaterdag 25 november 2017

Comeniusproject “E-motion, the way to work together in Europe” - 3de mobiliteit naar Letland

Eind september vertrok de helft van 5 kantoor naar Letland. Het was weer een superreis met een pak aan ervaring en confrontaties… Een zeer leerrijke reis die we niet snel zullen vergeten. Mijn excuses voor dit zeer uitgebreide verslag. Ik kan niet deze trip in een paar blaadjes samenvatten…

Op zaterdag, 28 februari vertrokken we met 7 leerlingen en 3 begeleiders om 09.00 u met een busje van ?bus2airport? naar Zaventem waar we om 11.55 u opstegen naar Riga. Voor vele leerlingen was het de eerste keer dat ze vlogen, wat al een eerste avontuur was. De vlucht en landing verliep vlekkeloos. We landden om 15.40 u plaatselijke tijd in Riga. Vandaar moesten we nog een busrit van 3 uur overbruggen om te arriveren in Liepaja. Foto’s hiervan vindt u hier. De bus zette onze Letse reisgezellen af tot aan de voordeur. Onze eerste cultuurshock was een feit. De mensen werden gedropt voor hun voordeur. Het huis zag eruit als een vervallen krot. De vroegere betonnen appartementsblokken, opgetrokken en onderhouden door het communistisch regime, worden nu niet meer opgeknapt waardoor verval en verwaarlozing een feit is. Dat er nog mensen wonen, is gewoon een zeer triestige realiteit? Er staan ook veel van die blokken leeg. Er wordt niets mee gedaan. Ze renoveren, kost te veel geld dus laten ze het maar verkrotten. In Belgi? zouden vastgoedmakelaars ze omtoveren in lofts maar in Liepaja hebben de mensen waarschijnlijk te weinig geld om zich lofts te kunnen permitteren?De nieuwe aangelegde brede lanen en parkjes staan in schril contrast met deze woonblokken. Opgeknapt zou dit hier prettig wonen zijn, in de stad maar toch met nog genoeg natuur rond je heen met groene speelplekjes voor de kinderen? Hoe jammer?
Inga Vasermane, de Letse leerkracht en sommige studenten verwelkomden ons aan het hotel. De studenten hadden al kaartjes van Liepaja en Letland bij. We hadden grote honger dus toonden ze ons gezamenlijk de weg naar een pizzeria. We hebben er met ons Wilfamklasje een gezellige avond van gemaakt?
Aan het ontbijt de volgende morgen ontmoetten de leerlingen voor de eerste keer de andere Belgische deelnemers van het VTI te Zandhoven. Voor mij was het blij weerzien met de collega?s van de andere school. De kennismaking met de studenten was nog wat onwennig maar dat zou wel lukken.
In de voormiddag verkenden we het kleine shoppingcentertje wat echter te klein was om een hele voormiddag mee te vullen zodat we de weg naar het strand al op ons eentje verkenden. Ik had geen fototoestel bij omdat ik niet wou gaan shoppen met een zwaar apparaat rond mijn nek? Dat was dus even balen toen ik de statige huizen en prachtige strand zag? Dan maar met de iPhone aan de slag (ik lijk wel een snob?). Het prachtig zonnetje en de heerlijk koude ochtend deden ongelooflijk deugd?
Na de lunch kwam Inga en haar studenten ons halen voor een sightseeing tour door haar stad. Gelukkig had ik nu wel mijn fototoestel bij waardoor ik al gauw heel wat beelden bijeengesprokkeld had. In Belgi? zou zo?n prachtige kuststreek al gauw vol staan met cafeetjes en restaurantjes maar niet hier in Liepaja? We genieten van de wijde kustlijn, van het warme zonnetje op ons bolletje en de heerlijke kuren van de studenten aan het strand en de zee? Na het strand stikken we van de dorst maar nergens is er een cafeetje te bespeuren. Dan maar naar een plaatselijk winkeltje om iets fris te verorberen aan een pittoresk fonteintje? Impressies van deze prachtige stad kan u hier bekijken.
We keren rond half 6 hotelwaarts waar de Oostenrijkse delegatie juist uit het busje stapt. Heerlijk om Elke Austerhuber weer terug te zien, deze keer live en niet via Skype, om ze nog eens lekker vast te pakken? Met het hele Belgisch en Oostenrijks team gaan we lekker eten aan de haven, vergezeld van Agnese, Inga en haar kindjes. Het valt ons w?l op dat geen enkele student van het Letse team mee gaat eten. Dat was heel raar.
Natuurlijk begint het socializen al meteen en zijn ons kindjes nog niet moe tegen 11 ?s avonds? Dat wordt een prettige nacht voor ons? Om middernacht hou ik het toch voor bekeken en kruip ik in mijn bedje.
Aan het ontbijt de volgende morgen zien we dan ook de collega?s Jon en Jomar terug van het Noorse team. Ook zij hebben totaal nieuwe studenten bij?
Karlis, de Letse student, gaat met ons bustickets kopen en begeleid door andere Letse studenten trekken we naar het Liepajas Valsts Tehnikums. De aanblik is weer helemaal anders dan ik verwacht had. Ik heb van Inga een mooie foto gekregen, redelijk modern? dit leek weer meer op een koude, versleten, betonnen blok? maar er was w?l een vestiaire? en er stond een koffiemachine in de inkomhal? Goed om weten.
In de grote toneelzaal was er geen koffie om ons te verwelkomen en ondanks de leuke icebreaking activities liep iedereen terug naar de vestiaire om de jas en sjaal te gaan halen? en een warm bakje troost?
De presentaties van elk land waren heel interessant. Daarna konden we samen met de leerlingen enkele klassen bekijken? 2de cultuurschok tijdens deze wandeling in dit gebouw van 1920?Wat zitten we te klagen over ons schoolgebouw?
De Letse taalles was heel leuk?maar moeilijk? Oefenen dus een hele week. Foto’s van de Letse school vindt u hier.
Tijdens de lunch op school at weer niemand van de Letse leerkrachten of studenten mee, wat zeer vreemd was. Na de lunch trokken we naar Karosta, een ?gehucht? van Liepaja, waar vroeger de families woonden van de Russische soldaten. We bezochten ook de gevangenis voor de ?stoute, slechte Russische soldaten?. Dat deze gevangenis nog tot in 1997 in gebruik genomen werd, gaat mijn verstand te boven. Barbaars, onmenselijk, hard, wreed? Je snapt niet dat zoiets nog kan in de 20ste eeuw. Mijn medeleven ging al uit naar die arme soldaten die daar terechtkwamen.
En wij hadden het nu wel prettig, zo de stoute soldaten uit te hangen met een pseudo Commerad-major als cipier, de griezelige werkelijkheid kwam toch maar bovendrijven. Wat een akelige plaats?
Toen we weer buitenkwamen, deed de zon op ons gelaat deugd? gauw deze harde geschiedenis uitwissen van je geheugen. Dat gebeurde zeker toen we de prachtige kathedraal van St. Nicolas zagen. In deze Russisch-orthodoxe kerk mocht niet gefotografeerd worden maar zelfs ?ls het mocht, dan deed de geur van de kaarsen en het geloof van de biddende vrouwen je dit wel vergeten.
Magnifiek gebouw, speciale gelovige sfeer? Een Belgische jongen kocht een icoon voor zijn grootmoeder thuis en ik knikte van ontroering. Daar zou ze vast en zeker heel blij mee zijn.
Van de kathedraal naar weer zo?n prachtig, uitgestrekte kustlijn met ru?nes van bunkers en een fort. Hoe wondermooi kan de wereld niet zijn? De kapotgeschoten gebouwen stonden in schril contrast met de prachtige kathedraal op de achtergrond en de verwilderde natuur errond.
Moe maar voldaan keerden we met de bus weer hotelwaarts waar we een overheerlijk maal in een apart zaaltje voorgeschoteld kregen, ditmaal w?l in Lets gezelschap. De jongeren zochten liever elkaars gezelschap z?nder leerkrachten zodat wij vrij snel samen zaten en konden bijbabbelen.  Foto’s hiervan ziet u hier.
Ik wou eens vroeg in bed kruipen maar mijn meisjes zaten in het restaurant van het hotel een lekker dessert te verorberen zodat van mijn voornemen weer niks in huis kwam.
Op dinsdag trokken we eerst naar het gemeentehuis waar een ambtenaar ons de organisatie van het stadsbestuur uitlegde. Er worden grote inspanningen gelevered om Liepaja aan te passen aan de 21 ste eeuw ?n hun export te vergroten. Liepaja is een kuststad met een grote haven waardoor ze op handelsgebied haar grote waarde nog kan bewijzen. Op deze klik kan u hiervan foto’s bekijken.
Daarna trokken we naar het plaatselijke jeugdhuis. Hier kunnen de Letse jongeren terecht om dingen te organiseren, de computers te gebruiken of om gezellig bij elkaar te hangen. Ook hier was het al gauw ondraaglijk kou en weer was er niks warm om te drinken. Ik denk ?cht dat ze zich van geen kwaad bewust zijn. Ofwel zijn ze gewoon te arm om te verwarmen en om te drinken ofwel is het helemaal niet hun gewoonte? Ik vraag het me nog steeds af? Ook zij zaten al vrij snel met hun jas voor een vuurtje met warme lucht? En het is nog niet eens winter!
In de internationale groepjes werd er ondertussen flink gebrainstormd op zoek naar een nieuw product. Daarna werden er van elk land voorbeelden voorgesteld van bekende, succesvolle ondernemers. De Noren kwamen als laatste op de proppen met het succesvolle singer-songwriters duo die nu het populaire ?What did the fox say?? uitbrachten, waarbij de meisjes prompt de foxdans deden, tot groot jolijt van iedereen. In Noorwegen hadden we de gangnam style. In Letland wordt deze foxdans de onvergetelijke ontspanning.
De lunch ging door in het gebouw ertegenover, het Lets centrum voor traditie en cultuur. We aten een koude ?warme? maaltijd maar de grote open haard brandde en dat deed deugd. Toen kwamen er 3 oude dames aan, in traditionele klederdracht en we waren vertrokken voor een paar uur traditionele Letse liedjes en dansen. Dat was gewoonweg geweldig. Iedereen deed mee. Ook onze Turkse meisjes hebben een prachtig liedje gezongen dat werd gezongen bij een bruiloft. Prettige beelden hiervan vindt u op deze knop.
Van al dat gedans hadden we het lekker warm gekregen en trokken we weer in internationale groepjes de stad in. We bezochten om beurten het Craftsmen House, het huis van ambachten, en de Trinity Church Tower. In het ambachtenmuseum kon je de oude ambachten bekijken van mandjes weven, amber verwerken in juwelen tot hoeden maken in vilt en weven? De bouwvallige, prachtige Trinity Church is dringend aan restauratie toe. Het statige orgel is ??n van de grootste ter wereld. We klommen helemaal naar de top waar we een prachtig uitzicht hadden.
En daarna was het tijd voor een heerlijk warme thee met Balsam? in het hotel?
Het diner was traditioneel in een restaurant waarna ook de studenten weer het eerst de plaats verlieten om elders leuke oorden op te zoeken.
Op woensdag kwam Ingus Palapis vertellen over zijn centrum dat ten dienste staat van jonge ondernemers. Als deze jonge mensen met een goed plan afkomen, gaan ze 80 % van de financi?le middelen voorschieten om de eerste zware kosten van oprichting te dekken. Dat stimuleert verschrikkelijk goed, getuigde ook onze tweede spreker, Artis Daugins? Amper 21 jaar heeft hij op ??n jaar een internationaal bedrijfje opgebouwd. E-bike is de naam en hij doet er alles aan om zijn bedrijf, zijn product te promoten in en buiten de landsgrenzen. Zijn voortdurende zoektocht om zijn product beter te maken en voor meer mensen mogelijk te maken, doet zijn bedrijf in no time groeien.
Martins Vidzenieks kwam ons inspireren met goede raad. Hij promootte vooral het netwerken waarbij hij enkele bekende auteurs zoals Robert Kiyosaki en Danny Johnson aanhaalde.
In zaken is geld niet de allereerste drijfveer. Je moet mensen bestuderen en kijken wat ze nodig hebben. Daarna ga je zo goed mogelijk proberen die wensen te vervullen.
?The one who sows the seed will reap??
Je moet ook je people?s skills ontwikkelen. Wees vriendelijk voor de mensen, altijd? Lach? altijd?
Kijk naar de mensen die zijn waar jij wil zijn en respecteer hen. Wees hun vertrouwen waardig.
Blijf leren, blijf volhouden, geef nooit op om je droom te bereiken.
Van zo?n opbeurende taal kreeg ik kippenvel. De drie sprekers waren dan ook geweldig goed geselecteerd door Inga. Dank u wel! Het was zeer motiverend en voor iedereen verstaanbaar. Foto’s van deze presentaties vindt u hier.
Na deze peptalk kon iedereen de e-bike uitproberen in de gangen van de school. Wij deden weer een dansje om ons terug op te warmen.
Daarna begon het echte werk. In de internationale groepjes werkte de studenten hun businessplan uit en bereidden ze de presentatie voor.
We pauzeerden voor een traditionele lunch van gerookte vis, aardappelen, ui en ?sour cream?? heerlijk.
Toen alle voorbereidingen klaar waren, was het tijd voor free time!
?s Avonds gingen de leerlingen onder elkaar eten en de leerkrachten hadden een teacher?s dinner in een pizzeria.

Beeldmateriaal van het netwerken en de maaltijden vindt u op deze knop.

Op donderdag trokken we naar de eerste internationale firma AILE, een groep met verschillende holdings. De manager legde eerst de structuur van het bedrijf en de organisatie uit waarna we de kans kregen een kijkje te nemen door de verschillende afdelingen. 
Na dit bedrijfsbezoek presenteerden de internationale groepjes hun businessplan voor de internationale jury. Foto’s van alle werksessies vindt u op deze knop. Foto’s van de presentaties vindt u hier.
De directeur van Liepajas Valsts Tehnikums deelde daarna de deelnamebewijzen uit. Elke Austerhuber nodigde ons uit voor de 4de mobiliteit naar haar land, Oostenrijk. Ook hiervan zijn weer foto’s. U kan ze bekijken op deze knop.
Voor de internationale dag van de leerkracht werden de succesvolle leerkrachten van dit instituut in de bloemetjes gezet. De leerlingen doen mee aan staatsexamen. De leerkracht van de groep met de beste resultaten in Letland kregen een bloemetje en een oorkonde. Vrouwelijke leerkrachten onder ons, als je dit leest, en je krijgt volgende keer iets van je directeur, vergeet dan niet de koninklijke buiging te maken! Ik viel haast van mijn stoel van verbazing. Tussen de prijsuitreikingen kwam een student op zeer plechtige wijzen een gedicht declameren? of was er een vrolijke Letse volksdans?.
Het was weer laat in de namiddag en we hadden weer niet gegeten? Wij zijn na deze festiviteiten gezellig met onze groep gaan eten in de Barons Bumbiers? Wat deed dat goed!
De avond ging van start met de afscheidsfuif in de Red Sun Buffet. Dit was een discotheek die voor deze gelegenheid werd afgehuurd voor ons. Zoals dat altijd gaat, het duurt een tijdje vooraleer het dansen begint? maar toen het begon, zat de sfeer er meteen in. Mijn Turkse jongens waren in de wolken toen hun Turks liedje gespeeld werd. De zeer norse, koppige dj wou het liedje maar ??n keer spelen en weigerde om een ander te spelen. Met wat overredingskracht van Arthurs, een Letse student, Daina en Inga, de Letse leerkrachten speelde hij het ineens w?l waardoor onze jongens bijna gek werden. Ze kregen iedereen op de dansvloer, tot hun grote vreugde! Beeldmateriaal van deze fantastische party vindt u met ??n klik.
Het werd dus een korte nacht voor mij van amper 2 uurtjes slaap want om 7 uur vertrokken we de volgende morgen naar Riga. Met het inpakken en opruimen van hun kamer hadden onze jongens toch wat moeite?
Ons bezoek aan een tweede internationaal bedrijf was aan Lacu Maize, een traditionele bakkerij. Hier wordt nog op ambachtelijke wijze brood gebakken. De studenten mochten zelf een koekje ontwerpen en van het lekkere brood proeven. De bedoeling was om hier een ontbijt te nemen maar jammer genoeg kunnen wij onze buik niet vullen met allerlei zoetigheden. Foto’s van onze twee bedrijfsbezoeken vindt u hier.
We hadden prachtig weer voor ons bezoek aan Riga. Vika Romanesko, de Letse studente, deed dat weer voortreffelijk, haar rondleiding door deze pittoreske stad. Omdat het plaatselijk hotdogkraampje bijna werd overvallen door onze Europese groep hebben we toch heel ferm moeten aandringen om ??rst iets te gaan eten voor we verder gingen?. Die Letten, het verbaast mij nog steeds? Eten die niet wegens geldgebrek of zijn ze het zo gewoon dat het hen niet meer kan schelen? Ik durfde het niet te vragen aan mijn Letse collega?s? Beeldmateriaal van de uitstap naar Riga vindt u hier.
Om 17.00 u trokken we naar een groot pretpark om te gaan dineren? natuurlijk had nu niemand meer echt grote honger? Bovendien waren we ook moe? moe van de korte nacht en moe van de hele dag rond te stappen in Riga? Van het pretpark kwam dus niet veel meer in huis.
Daarna volgde het offici?le afscheid? iets waar ik niet tegen kan? E?n traan van iemand anders en bij mij gaan de sluizen ook open? Verschrikkelijk is het? Dit is zo?n schitterend en waardevol project. Ik heb zo?n geluk met mijn partners. Het is z? intensief voor leerlingen en leerkrachten. Ik wil niet dat het stopt?
Toch komt ook hier een einde aan. Elk van ons werd in een andere jeugdherberg afgezet? Weer hartverscheurende taferelen van afscheid? Ons jeugdherbergje was basic maar proper. Het was een hele klus om de bagage naar de derde verdieping te sleuren op een halve trap, want die stond voor de helft in de verf? In de knusse kamers en gezellige plekjes konden onze Belgische leerlingen nog wat herinneringen ophalen. Bewijzen daarvan vindt u hier.
Weer werd het een korte nacht omdat allerlei taferelen door mijn hoofd spookten. Om 06.15 u waren we al op weg naar de bushalte om ons naar de luchthaven te brengen. Ondanks de lange weg en 4 grote trappen waren we flink op tijd. We werden al uitgefoeterd door een Letse stratenveger? Weer die cultuur waarmee we geconfronteerd werden? Oude mensen die nog steeds straten vegen en al zo vroeg op de morgen?
Onze vlucht verliep weer prima? In Belgi? was het een pak warmer en we arriveerden ruim op tijd in Antwerpen. Deze derde mobiliteit zat erop? Foto’s hiervan vindt u hier.

Een beetje pijn in het hart van het afscheid, van het besef dat het bijna gedaan in? We kijken uit naar de volgende?maar dat mag het einde niet zijn!

Prettige herinneringen aan de groep vindt u hier. Deze reis trof me diep omdat er zo meegewerkt werd en de sfeer onder de studenten optimaal was. Bewijzen hiervan vindt u als u op deze knop klikt.

Liesbeth, onze collega van het Vrij Technisch Instituut van Zandhoven, schreef er een gedicht over. Ik citeer haar om te eindigen:
“Vandaag kwam er plots een gedicht tevoorschijn. Was niet direct van plan iets over Letland te schrijven, maar de bijzondere mix van schoonheid en vergane glorie in Liepaja heeft me geraakt.
In bijlage een gedicht dus over een wandeling door Liepaja zoals wij er de eerste zondag eentje maakten met op het einde een beetje aan oproep aan alle jongeren van Liepaja hun stad graag te zien.”

Streets of Liepaja

A man was walking the lonely streets of Liepaja
to visit the sparkling sea.
He scanned the horizon, sun on his face
thinking: those sparkles could be me.

He walked past shaken houses
wondering who left them behind
poor old shattered ladies,
He figured: beauty is all in the mind.

Along came Liepaja school
no building was ever so cold.
But through cracks all were buzzing and dancing
He said: I must capture this moment and hold.

By the end of the day he got to a church
shaggy, restrained, in despair.
He climbed all stairs and at its top
he realised: God, I love wind, I love sun, love this air!

He would never forget
how the sun, how it set
from that tower, that late afternoon.
So much for escape routes, one way tickets out
He might as well do away with

and be free

be proud.

 

 

 


love,
Liesbeth Aerts

 

 

 


E-Motion The Way to work together in Europe
Third mobility to Latvia, Liepaja, 28/9 to 5/10/2013

 

zaterdag 02 november 2013

onder

 

Home